Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

Architekt Carlo Rainaldi – dalszy opis

Podobny los spotkał projekty Rainaldiego przy regulacji Piazza del Popolo. Była już mowa o tym, że plac ten otrzymał kształt elipsy (rys. 7), z której palcowato rozchodzą się trzy arterie komunikacyjne prowadzące do miasta. Była w tym część zasługi Rainaldiego, który zaprojektował budowę dwóch niewielkich, identycznych kościółków (Santa Maria in Monte Santo i Santa Maria dei Miracoli): wzniesione w rozwidleniu dróg, utworzyły one jakby nową bramę wjazdową dla środkowej arterii, osi komunikacyjnej Rzymu – ulicy zwanej Corso. I w tym przypadku zawistny Borromini odebrał kierownictwo prac dawnemu koledze, ale projekt urbanistyczny jest niewątpliwie dziełem Carla.

Po odejściu Borrominiego mógł się Rainaldi usamodzielnić. W 1660 r. rozpoczął budowę kościoła Santa Maria in Campi- telli, wzniesionego w pierzei placu. Jest to budowla o dość skomplikowanym planie (dwa kwadraty i półkolista apsyda), a cechą charakterystyczną wnętrza są efekty światłocieniowe uzyskane dzięki odpowiedniemu rozmieszczeniu źródeł światła i licznym, pozornie przypadkowo rozstawionym kolumnom. W różnych porach dnia jedne fragmenty wnętrza są oświetlone intensywnie, podczas gdy inne pozostają kolejno w cieniu. Te efekty luministyczne, jakby z malarstwa przeniesione do architektury, stanowią cechę charakterystyczną baroku lubującego się w kontrastach. Efekty takie stosował Rainaldi we wszystkich późniejszych wnętrzach kościołów (Santa Maria del Sufraggio – 1669 r., i San Lodovico – 1687 r.), a nawet posługiwał się nimi w zewnętrznych partiach brył: tak np. budując w 1673 r. nową apsydę starego kościoła Santa Maria Maggiore, ustawił ją w taki sposób, by była mocno oświetlona i rzucała silny cień na lica elewacji.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.