Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

ARCHITEKTURA WIEKU XII

Francja. – Jeśli pominiemy kościoły z XII w. kryte drewnianym stropem, które spotykamy zwłaszcza ria wschodzie (Dugny, départ. Meuse) i czasami na zachodzie w Normandii (S. Georges w Boscher- ville, ok. r. 1125), lub te, które należą już do sztuki gotyckiej, można podzielić kościoły romańskie na trzy wielkie grupy: a) kościoły sklepione kolebkowo lub krzyżowo bez empor nad nawami bocznymi: b) kościoły sklepione kolebkowo lub krzyżowo z emporami nad nawami bocznymi:

– c) kościoły sklepione kopułami. Podział ten nie odpowiada żadnemu podziałowi geograficznemu. Niemniej jednak wewnątrz każdej z tych grup częstsze powtarzanie się pewnych układów architektonicznych, a zwłaszcza elementów dekoracyjnych i sposób stosowania rzeźby, pozwalają wyróżnić poddziały, które odpowiadają czasami poszczególnym prowincjom.

– 1. Kościoły bez empor o sklepieniach kolebkowych ostrołukowych lub sklepieniach krzyżowych. – Jest to najliczniejsza grupa, której definicja jest najbardziej ogólna i w ramach której jest stosunkowo najłatwiej stwierdzić między kościołami poszczególnych prowincji jeżeli nie całkowitą identyczność, to przynajmniej znaczne pokrewieństwo, dotyczące zresztą o wiele bardziej strony dekoracyjnej niż konstrukcyjnej. W ten sposób wyróżnić możemy architekturę Burgundii, Poitou, Prowansji.

– A) Burgundia. – Romańska szkoła Burgundii uznana jest od dawna przez wszystkich uczonych. Nie osiągnięto jedynie zgody co do jej zasięgu. Nie nastąpiłoby to, gdyby różnorodność konstrukcji budowli bur- gundzkich była lepiej znana. Przypisywano im jako cechę wyróżniającą bezpośrednie oświetlenie nawy głównej, o wiele wyższej od naw bocznych. Szczegółowsze studia wykazały, że przeciwnie, Burgundia była jedną z tych prowincji francuskich, które posiadały największą ilość ślepych naw. Istnieją w w. XII dwa, a nawet trzy typy romańskich kościołów burgundzkich, z których każdy można określić na podstawie czołowego zabytku każdej grupy.

– a) Grupa Cluny. Cechą jej jest nierówna wysokość naw i bezpośrednie oświetlenie nawy głównej. Nawa główna posiada Sklepienie kolebkowe ostrołukowe, a nawy boczne sklepienia krzyżowe: ściana nawy ma trzy kondygnacje: wielkie arkady, triforium, wysokie okna. Wzorem dla tej grupy jest wielki kościół Cluny III, zbudowany przez św. Hugona na miejscu kościoła z X w. Budowę rozpoczęto w 1088 roku, konsekracja w 1095 i 1131: szczegółowa chronologia budynku jest kwestią sporną. Była to obok bazyliki Sw. Piotra w Rzymie największa budowla chrześcijańska. Potężny plan tego kościoła nie występuje w żadnej innej budowli: narteks, nawa główna, podwójne nawy boczne, dwie nawy poprzeczne, obejście z pięcioma kaplicami promienistymi. Ale typ kościoła określa jego konstrukcja, podział ścian nawy i dekoracja pełna wspomnień rzymskiej architektury klasycznej – żłobkowane pilastry i spiętrzenie porządków. Do odrębnych cech kościoła (olbrzymie wymiary, echa antyku) dodajmy wprowadzenie ostrołuku na miejsce łuku półkolistego: w ten sposób rozpiętość łuku i jego wysokość stają się niezależne od siebie. Ten podział ułatwi znacznie rozwój sklepienia krzyżowo-żebrowego. Cluny, jak większość kościołów burgundzkich, posiadał również piękną dekorację rzeźbioną (tympanon i kapitele), o której będzie mowa później.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.