Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

Dekoracja w kościołach

W konstrukcji tych kościołów obserwujemy również nowe elementy. Wszystkie bazyliki są, co prawda, w dalszym ciągu kryte drewnianym stropem, z wyjątkiem zakończenia prezbiterium. W Déas widzimy jednak, jak bardziej złożone podpory (filary krzyżowe) zastępują zwykłe kolumny lub kwadratowe filary kościołów merowińskich albo kościołów konstantyńskich. Jest to konsekwencja nowego systemu architektonicznego, opierającego się na analizie rozkładania się ciśnień sklepiennych. Kościół S. Pierre w Jumieges z X w. jest małą bazyliką z emporami i nie należy do wyjątków. W układzie brył budynku następuje jeszcze jedna podstawowa innowacja: w IX w. w Galii pojawiają się fasady ujęte w dwié’ wieże (kościoły S. Martin w Autun, S. Germain w Auxerre, Jumieges).

Dekoracja tych kościołów jest nie mniej ciekawa jak architektura. „W cesarstwie, które nam Bóg powierzył – oświadcza autor Libri Ca.ro- lini (IV 3) – bazyliki błyszczą od złota i srebra, od drogich kamieni, klejnotów i wspaniałych ozdób. Chociaż nie chcemy zapalać świec przed obrazami ani spalać kadzideł, ozdabiamy miejsce przeznaczone do służby bożej cennymi dekoracjami“. Karol Wielki doszedł nawet do wniosku, że przesadzono w tym kierunku: „Dobra opinia parafii jest więcej warta niż piękny kościół“ – oświadcza on w jednym ze swych kapitulariów. Kilka zachowanych budowli ilustruje te cytaty i pozwala nam ocenić zasięg renesansu karolińskiego. Mamy tu zawsze do czynienia z dekoracją nakładaną, malarstwem lub mozaiką, gdzie na pierwszy plan wysuwa się temat ikonograficzny i postać ludzka. Mozaiki kopuły w Akwizgranie przedstawiały Chrystusa w otoczeniu 24 starców z Apokalipsy: nie zachowały się cne, ale istnieje za to wielka mozaika w absydzie w Germigny (Arka przymierza między dwoma archaniołami), której zwarta kompozycja ożywiona błękitem, czerwienią, zielenią, złotem i srebrem reprezentuje styl monumentalny, wywodzący się ze sztuki bizantyńskiej. Drugie miejsce zajmują freski. Freski w Akwizgranie (loża cesarska) są prawie całkowicie zniszczone, ale niedawno odnaleziono freski w krypcie w S. Germain w Auxerre (X wiek, Żywot św. Szczepana)-, postacie o poprawnych proporcjach poruszają się swobodnie na szerokim, nagim tle. W malarstwie tym widać wpływy włoskie, podobnie jak w kościele Sw. Jerzego w Ober- zell (nad średnim Renem, przed r. 997: Życie Chrystusa, Sąd ostateczny): jest to zresztą dzieło dość odmienne, w którym sugestia przestrzeni jest lepiej wyrażona. Należy uwzględnić również stiuki. Niektóre ich fragmenty zachowały się w Germigny: najpiękniejsze przykłady znajdują się w Di- sentis w Szwajcarii i w kościele Sw. Benedykta w Mais (Tyrol austriacki). Rzeźba kamienna istnieje, ale reprezentowana jest w skromnym zakresie. Podobnie jak w epoce merowińskiej, jest to bardzo płaski relief – raczej ryt niż rzeźba. Tematyka ogranicza się do wzorów geometrycznych, bardzo prostych, ale interesujących, ponieważ odnajdziemy je później w nor- mandzkiej sztuce romańskiej.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.