Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

DZIEŁA RAFAELA

Dwa wielkie zespoły dekoracyjne z Watykanu – malowidła freskowe nie wnoszą nowych wartości formalnych, ale dostarczają innych niespodzianek. W czterech stanzach nie wszystko jest dziełem jego ręki: o ile z pewnością nie można mu przypisać autorstwa programu ikonograficznego o skali równej wielkim katedrom (zwłaszcza w Stanza della Segnatura), zawdzięczamy mu na pewno samą kompozycję obrazów, zarazem jedno- litą i przejrzystą, która stanowi jedną z największych zalet tych scen: więcej jeszcze, duchem jego przeniknięta jest całość, najdoskonalszy wyraz klasycznego renesansu, próba pogodzenia pogaństwa i chrześcijaństwa, humanizmu i wiary. Każda sala ma swój odrębny wyraz i stanowi kolejny etap rozwoju artysty. Stanza della Segnatura (1508 – 1511) z Parnasem i Szkołą Ateńską naprzeciwko Dysputy jest zwycięstwem stylu spokojnego (mimo niewłaściwego słowa „dysputa“) i doskonale harmonijnego. Mało jest grup równie harmonijnych, jak grupa muz otaczających Apollina. Jest to również tryumf stylu uczonego: dzieło takie, jak Szkoła ateńska, poprzedzone było z konieczności setkami rysunków i szkiców przygotowawczych (zwłaszcza piękny karton z Ambrcsiany). Wynikiem tych prac jest nie tylko umieszczenie obok siebie i sumowanie postaci i grup, z których każda jest piękna samą dla siebie: jest nim również mocna, jednolita więź kompozycyjna, która przesuwa się przez następujące po sobie plany arkad i linie posadzki. Tworząc kompozycyjną jedność obrazu jest ona materialnym i optycznym odpowiednikiem moralnej jedności tematu: jest to jeden z typowych przykładów sztuki klasycznej w przeciwstawieniu do sztuki barokowej. Stanza Helicdora (1512 – 1514) jest bardziej patetyczna: nie powstała ona pod znakiem wieczności, ale namalowana została ku chwale Juliusza II i papież na tronie asystuje upodleniu swych nieprzyjaciół. Więcej tu kontrastów i bryłowatości. Ogromne postacie zdają się wychodzić ze ściany. Msza bolseńska zawdzięcza prawdopodobnie swój cieplejszy koloryt wpływowi Sebastiana del Piombo, wenecjanina pracującego w Rzymie. Pożar Bor go, malowany około r. 1515 w okresie, kiedy Rafael będąc kierownikiem prac wykopaliskowych miał umysł i oczy zwrócone ku rzeźbom antycznym, zawiera kilka spośród najpiękniejszych, jakie istnieją, studiów ciała ludzkiego, godnych postawienia obok dzieł Michała Anioła. Jasność kompozycji, szlachetność i piękność form, dekoracyjność i harmonia między postaciami a przestrzenią – takie są cechy charakterystyczne tych dzieł równie ważnych dla historii umysłowości ludzkiej, jak dla historii sztuk plastycznych.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.