Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

François Mansart i jego osiągnięcia cz. II

Drugą, prekursorską osobliwością pałacu, było jego usytuowanie. Elewacja frontowa, jak o tym mówiliśmy, wychodziła na dziedziniec: zâ drugą fasadą znajdował się ogród. Ta sytuacja otrzymała potoczną nazwę entre cour et jardin (między dziedzińcem a ogrodem) i stała się programową na długie lata. Wreszcie Mansart nie potraktował wysokiego i stromego dachu jako pokrycia strychów (jak to jeszcze czynił np. Brosse, budując Pałac Sprawiedliwości w Rennes), ale w poddaszu ulokował szereg jednoizbowych pomieszczeń oświetlonych przez przebite w dachu okna, mocno występujące, ujęte we własne ścianki i nakryte osobnymi daszkami: okna te, nazywane powszechnie lukarnami, o kształcie prostokątnym, z biegiem czasu, zwłaszcza w XVIII w., przybierają formy owalne. Te pomieszczenia strychowe, zwane u nas facjatami, nie były nowością, lecz Mansart je utrwalił i upowszechnił, toteż od jego na- zwiska przyjął się termin „mansarda” (mansardowe dachy, okna). Mansardy, zwłaszcza w budownictwie mieszczańskim, stosowane były aż po wiek XX.

Najmłodszy z trójki wielkich architektów, Louis Le Vau (albo Levau, 1612-1670), w okresie poprzedzającym rządy Ludwika XIV na swoje konto mógł zapisać dwie rezydencje pałacowe: Hôtel Lambert w Paryżu i zamek w Vaux-le-Vicomte.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.