Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

Kościoły w Cluny

W Cluny istniały kolejno 3 kościoły: Cluny I pod wezwaniem Sw. Piotra i Pawła, poświęcony w r. 915, 916 lub 917: Cluny II (S. Pierre-Le-Vieux), zbudowany przez św. Mayeula w ostatniej ćwierci X w.: Cluny III, którego budowę rozpoczął św. Hugon poczynając od 1088 r. Podstawowe zagadnienia stanowiące przedmiot dyskusji to:

– a) Plan Cluny II. Kościół posiadał prezbiterium o dwóch prostych przęsłach z nawami bocznymi, główną absydą głęboką, ujętą między dwie płytsze absydiole na planie łuku podkowiastego od wewnątrz, na zewnątrz zamknięte linią prostą: bardzo szeroki i występujący na zewnątrz transept posiadający na każdym ramieniu dwie głębokie, prostokątne absydy, sięgające do absyd prezbiterialnych, nawę główną o czterech przęsłach i nawy boczne: narteks również czteroprzęsłowy i posiadający nawy boczne. W bryle widoczna była wieża-dzwonnica na skrzyżowaniu naw i dwie wieże po bokach fasady zachodniej.

– b) Chronologia budowy Cluny III. Położenie kamienia węgielnego 30 września 1088: w 1095 r. poświęcjenie ołtarza głównego przez Urbana II: w tym czasie poświęcenie trzech kaplic obejścia: czwarta poświęcona nieco później w tym samym roku: piąta w 1104. Co więc ukończono w 1095 r.? Prawdopodobnie dolną kondygnację zakończenia kościoła. Około r. 1110 ukończono nawę poprzeczną: Conant odkrył inskrypcję dedykacyjną jednej z kaplic tego transeptu, kaplicy S. Gabriel (BM, 1928, s. 55-64): niestety lata tysiączne i setne są zatarte na inskrypcji. Budpwa nawy głównej od 1109 do 1118. Częściowe zawalenie się w 1125. Odbudowa i ponowna konsekracja w 1130. Jednak fasada narteksu została ukończona dopiero w 1220.- Są to daty ustalone przez Talobre’a: braki tekstów uzupełnił on przy pomocy analizy technicznej.

– c) Data powstania kapiteli z prezbiterium w Cluny III zob. niżej.

Chronologia kościoła S. Philibert w Tournus

Kościół S. Bénigne w Dijon. – Plan bazyliki z XI w. znany jest jedynie z tekstów, na temat których uczeni nie są zgodni (Chronique de S. Bénigne, M o r t e t, Recueil, s. 27). Powszechnie przyjęta jest teoria Calmette’a (Mém. Comm. Antiquités, Côte-d’Or 1912): zmienny system podpór, nawa kryta stropem. O u r s e 1, op. cit. przeczy istnieniu zmiennego systemu podpór i uważa, że nie ma podstaw, aby odrzucać możliwość sklepienia nad nawą główną. Można mu zarzucić, że gdyby nawa główna była sklepiona, podobnie jak nawy boczne, kronikarz wspomniałby o tym. z pewnością. Rotunda jest dużo lepiej znana dzięki ilustracjom w Histoire de Bourgogne Planchera (ok. r. 1740).

S. Philibert w Tournus. – Chronologia kościoła S. Philibert w Tour- nus wywołała długotrwałe spory. Por. zwłaszcza J. Virey, Des Différentes époques de construction de S. Philibert de Tournus (BM, 1903, s. 515-561) i Églises romanes…: Oursel, op. cit.: M. Allemand, La Construction du narthex de

S. Philibert de Tournus (Travaux du Groupe d’Histoire de l’Art de l’Université de Paris, 1928): najnowsza praca H. Masson, Essai sur la construction de l’église de S. Philibert de Tournus (Bull. Soc. Amis Arts Sci., Tournus 1937). Rozbieżności dotyczą głównie narteksu. Według Vireya miał on być zbudowany partiami: dolna kondygnacja między r. 940 i 946, górna pod koniec w. X lub w początkach XI. Według Oursela był on budowany bez przerwy i ukończony na początku XI w. Według Puig i Cadafalcha (op. cii.) również bez przerw, ale w pierwszej połowie XI w. Koncepcja Massona zbliża się do opinii Vireya. Dolna część narteksu została zbudowana ok. 940-945. W kilka lat później staje się ona częścią kościoła posiadającego nawy boczne. Na miejscu pierwotnej nawy głównej tego kościoła pows.taje w pocz. XI w. (między r. 1060 i 1120) dzisiejsza nawa sklepiona poprzeczną kolebką. Górna kondygnacja narteksu powstaje więc w poł. XI w.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.