Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

KSZTAŁTOWANIE SIĘ SZTUKI WSPÓŁCZESNEJ

Pojęcie architektury nowoczesnej nie odpowiada ściśle określonej epoce. Widzieliśmy, jak klasycyzm i romantyzm w architekturze przetrwał do r. 1900, a i dziś jeszcze wielu architektów myśli i tworzy jakby dwieście lat temu. Pod pojęciem nowoczesności rozumiemy określoną technikę (użycie nowych materiałów do budowy), a przede wszystkim świadomą chęć stworzenia nowoczesnej architektury. Od r. 1850 już kilka stylów odpowiadało tym warunkom. Nic dziwnego: świat zmieniał się bardzo w ciągu stu lat. Dziś ludzie dążą do systematycznego powiększania produkcji i obniżania jej kosztów: zagadnienia ekonomiczne wysuwają się na czoło w budownictwie, podobnie jak w polityce. Mimo to do r. 1914 odczuwano jeszcze potrzebę nieużytecznej ozdoby.

Rok 1900 wiąże się z kierunkiem artystycźnym, który ze względu na obfitość i naturalizm dekoracji mógłby być uważany za ostatnią pochodnię romantyzmu. Byłoby jednak błędem tak sądzić. Jeśli chodzi o architekturę, romantyzm, podobnie jak klasycyzm XVIII – XIX w., był świadomym naśladownictwem. Natomiast ludzie roku 1900 pragnęli zerwać z przeszłością. Wydają oni wojnę naśladownictwu. Z tego też tytułu możemy ich nazywać nowoczesnymi, mimo że ich sztuka jest może bardziej odległa od naszej niż np. sztuka Ledoux.

Styl 1900 roku pojawia się już co najmniej od r. 1870, a występuje jeszcze na Powszechnej Wystawie Paryskiej w r. 1925. Stanowi on pierwszą reakcję sztuki na cywilizację przemysłową: ucieczkę od niej: następną postawą będzie dążenie do jej wykorzystania. Zainteresowanie artysty i odbiorcy tego czasu ogranicza się do dekoracji, toteż najlepsze osiągnięcia spotykamy w dziedzinie rzemiosła artystycznego. Ruch rodzi się w Anglii, w Ruskinowskich wynurzeniach na temat natury, w jego protestach przeciwko maszynie. Ale w istocie sposób wykonania (maszynowy czy ręczny) ma mniejsze znaczenie niż jakość wzorów. W. Morris, który w r. 1861 zakłada wraz z Ford Madox Brownem i Burne Jonesem pracownię dekoracyjną, gdzie zamierza stosować teorie Ruskina, obiera jako źródło inspiracji naturę, ale naturę widzianą poprzez twórczość prerafaelitów włoskich, co raz jeszcze zakrawa na naśladownictwo. W Hiszpanii franciszkański sposób myślenia prowadzi Gaudiego do wyłącznego stosowania dekoracji roślinnej. We Francji podobny zwrot do natury występuje w twórczości grupy z Nancy, której przywódcą był Emile Gallé (1846 -1904), początkowo ceramik, później artysta-mebłarz. Ale o ile liść nenufaru czy szczep winny mogą doskonale zdobić brzusiec wazy, o tyle są one mniej przydatne w zastosowaniu do szkieletu mebla lub rysunku fasady. Toteż architektura zaczerpnęła stąd jedynie falistą i zgiełkliwą dekorację niektórych elewacji: w Nancy, w Paryżu (Hôtel Guimard, architekt Ch. Plumet), w Brukseli (Willa Horta), w Düsseldorfie, w Barcelonie. Najciekawsze są dzieła katalończyka A. Gaudiego (1852 – 1926), ponieważ był on jedynym artystą, należącym do tego kierunku, który podjął zagadnienia konstrukcyjne, kombinował profile elewacji i doceniał możliwości, jakie daje zastosowanie kształtu paraboli (kościół Segrada Familia, park Guell w Barcelonie). Zastosowanie paraboli w fasadzie budynku odnajdziemy w kilku kościołach współczesnych, w Sacré Coeur, w Ste Jeanne d’Arc w Nicei (dzieło Droza). Dzieła Gaudiego są jednak dziwaczne, ponieważ koncepcja dekoracji architektonicznej, opartej na czerpaniu wzorów z natury, nigdy nie została posunięta tak daleko, jak w Casa Milan (1905 -1910, Paseo de Gracia 12, w Barcelonie), która robi wrażenie domu Robinsona w dziewiczej puszczy.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.