Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

Malarstwo Caravaggia na tle baroku

Malarstwo Caravaggia na tle epoki było na wskroś rewolucyjne w sensie przede wszystkim burzycielskim. Obalało ono wyrafinowany konceptualizm manieryzmu, płynący z „głowy”, oderwany od rzeczywistości, a pławiący się w dziwacznej fantastyce. Wypowiedziało walkę również akademickiej retoryce szkoły bolońskiej, czerpiącej źródło natchnień nie z życia, lecz ze spuścizny wielkich mistrzów Odrodzenia. Caravaggio sprowadził malarstwo „z obłoków na ziemię”, uczył wnikliwie obserwować naturę, gdyż, jak twierdził, „nie mniej trudu kosztuje namalowanie obrazu z kwiatami niż opracowanie kompozycji figuralnej”.

Caravaggio był jednym z pierwszych realistów, twórcą malarstwa rodzajowego, wprowadzał spięcia dramatyczne, zrywał z zasadą jakichkolwiek kanonów na rzecz zupełnej swobody kompozycji. Wprowadzał wreszcie nowy, ostry, dość brutalny światłocień, tak nagminnie później w całej niemal Europie naśladowany, trawestowany czy nawet wulgaryzowany przez legion „luministów”, „nokturnistów” czy „tenebrosów”.

Wpływ Caravaggia nie ograniczał się tylko do operowania światłocieniem. Liczni caravaggioniáci (przeważnie młodzi malarze) – wzorujący się zarówno na manierze światłocieniowej, jak i na tematyce rodzajowej mistrza – pojawiają się zarówno we Włoszech, jak i (poprzez działającego początkowo w Neapolu Riberę) w Hiszpanii, następnie we Francji (La Tour, bracia Le Nain), Holandii (Honthorst), a nawet w Polsce (Han).

Rzecz prosta, że caravaggionizm – to nie cały barok, lecz tylko jeden z prądów, popularny przede wszystkim w środowiskach laickich, zwłaszcza mieszczańskich, ale na pewno nie w papieskim Rzymie, gdzie sztuka hołdująca ideologii kontr-

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.