Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

MALARSTWO W BAROKU

Zazwyczaj uważa się, że wstępem do malarstwa barokowego była twórczość tzw. szkoły bolońskiej Carraccich. Pogląd ten jest słuszny tylko częściowo. W istocie, członkowie rodziny Carraccich – Lodovico, Agostino i Annibale – w 1585 r. założyli w Bolonii prywatną akademię malarską, będącą protestem przeciw manieryzmowi, której program nie był jednak nowatorski, a w każdym bądź razie nie miał w sobie tego, co moglibyśmy nazwać klimatem artystycznym baroku. Sama nazwa – Accademia degli Incamminati (Akademia Naprowadzających) – mówi o tym, że jej twórcom zależało na naprowadzaniu malarstwa na właściwą drogę, którą wskazali Michał

Anioł, Tycjan, Correggio, a przede wszystkim Rafael. Od każdego z tych mistrzów postanowiono brać to, co się wydawało najlepsze – stąd historycy sztuki twórczość szkoły Carraccich nazywają eklektyczną. Eklektyzmem sztuki nazywamy łączenie w jedną całość różnych elementów formalnych i treściowych zapożyczonych ze źródeł pod względem chronologii niezgodnych ze sobą, a nawet sprzecznych. W tym znaczeniu eklektyczna była np. architektura europejska drugiej połowy XIX w., ale nie była nią szkoła bolońska przetwarzająca wyłącznie malarstwo renesansowe. Jeżeli już trzeba szkole tej przypiąć jakąś etykietę, to chyba najbliższe prawdy byłoby nazwanie jej kierunku postrenesansem.

Carracciowie kładli wielki nacisk na poprawny rysunek, na żywą kolorystykę, przywrócili prawo obywatelstwa freskowi (słynne malowidła w rzymskim Palazzo Farnese), toteż stworzyli malarstwo nieprzeciętne, niekiedy bardzo wysokiej klasy, ale mimo doskonałości technicznej było to malarstwo niejako wtórne, nie nowatorskie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.