Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

MALARSTWO WŁOSKIE CZ. II

U podstaw tego stylu daje się jednak odczuć nowy, czysto zachodni prąd, pozostający pod wpływem św. Franciszka z Asyżu. Poczucie patosu, poszukiwanie żywego wyrazu i prostoty w przedstawianiu natury wyeliminują z Toskanii manieryzm bizantyński. Możemy śledzić tę ewolucję na licznych krucyfiksach malowanych przez Berlinghiero Berlinghieri (galeria w Lukce, ok. 1240), Giunta Pisano (Sta Maria degli Angeli, Asyż, ok. 1255), a zwłaszcza w sztuce Margaritone z Arezzo, autora sławnego portretu św. Franciszka (Galeria sieneńska). W Rzymie występuje wyraźniejszy kontrast między sztuką ślepo naśladującą Bizancjum (mozaiki w kościele San Paolo fuori le mura, po r. 1218) a prądem franciszkańskim (malowidła w Sacra Speco w Subiaco, 1228).

Cimabuemu (Cenno di Pepo, zwany Cimabue, ok. 1240 – po 1302) dane było połączyć te dwa kierunki: manierystyczny formalizm maestri graeci z wzruszającym wyrazem żarliwości franciszkańskiej. Chciano w nim widzieć nauczyciela i poprzednika Giotta. Reasumuje on raczej i ożywia nowymi cechami schematy bizantyńskie. Jego Madonny w otoczeniu aniołów w Uffizi i w Luwrze są bardzo wdzięczne, a chociaż jego freski w dolnym kościele w Asyżu wykazują wielkie zalety, jak spostrzegawczość oraz patos i gwałtowność uczucia, niemniej jednak geniusz Giotta, jeśli chodzi o wartości plastyczne, stoi na przeciwnym krańcu.

Całkowitego zerwania z tradycją bizantyńską szukać trzeba w Rzymie, w sztuce Pietra Cavallini (ok. 1250 – po 1316) i Jacopa Torriti. Poczynając od połowy wieku, ludowa i nieco szorstka sztuka Cosmatich zrywa z toskańskim manieryzmem. ZerwTanie to jest ostateczne w mozaikach Torritiego w Sta Maria Maggiore (1296), a zwłaszcza w pracach Cavalli- niego (mozaiki w Sta Maria in Trastevere, 1291: freski w Sta Cecilia, 1293). Uczestniczymy w prawdziwym odrodzeniu sztuki rzymskiej: pojawia się odczucie wielkości epickiej, szerokość gestu, dostojność twarzy, pełne i nie pozbawione ciężaru formy. Z tym środowiskiem należy wiązać sztukę Giotta. Pomiędzy freskami Cavalliniego w dolnym kościele w Asyżu i malowidłami górnego kościoła różnica jest niewielka. Od tej chwili sztuka włoska wkracza na nową drogę, która zaprowadzi ją niemal bez przerw i nawrotów do renesansu klasycznego.

Wojna stuletnia, klęski Francji i zajęcie przeważającej części kraju przez obce wojska kładą kres artystycznemu przodownictwu Francji. Jedna tylko prowincja, Burgundia, uniknęła zniszczenia. Państwo bur- gundzko-flamandzkie, oparte na mocnych podstawach ekonomicznych, zwłaszcza na bardzo bogatym mieszczaństwie, zajmuje jej miejsce i w ten sposób do pewnego stopnia Francja utrzymuje nadal swoją pozycję. Z drugiej strony, Italia, stojąca na uboczu wielkiej polityki, coraz więcej uwagi poświęca zagadnieniom artystycznym i raz jeszcze odkrywszy starożytność stara się w oparciu o jej spuściznę stworzyć sztukę nowożytną.

Wreszcie sztuka bizantyńska przeżywa za panowania Pal połogów swój trzeci złoty wiek: architektura wprawdzie nic już nie wniesie do sztuki Zachodu, ale przygotowuje się do opanowania Wschodu: natomiast malarstwo bizantyńskie promieniuje zarówno na Zachód, jak i na Wschód.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.