Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

MALARSTWO XII WIEKU

Malarstwo ścienne. – Wiek XII obfituje w wielkie zespoły malowideł ściennych. Jest rzeczą pewną wobec bardzo licznych analogii, że nieprzerwany rozwój wiązał je z zabytkami końca X w.: dzieła z XI w. nie zachowały się. Miniatura może je zastąpić tylko w pewnym stopniu: nie powinniśmy przeceniać związków między obydwoma gałęziami sztuki. Podstawową cechą ściennego malarstwa romańskiego jest jego monumentalność, doskonałe przystosowanie do płaszczyzny ściany, dekoracyjna zwięzłość barw, rozmach w rozwijaniu cyklów. Postać ludzka jest traktowana szeroko i syntetycznie, poddana odważnej stylizacji. Najciekawsze są malowidła francuskie, które można podzielić na dwie grupy: malowidła na jasnym tle z rejonów Poitou i Loary i malowidła na ciemnym tle malowane na sposób bizantyński, z Burgundii i Francji środkowej. Arcydziełem pierwszej grupy jest zespół malowideł z kościoła w S. Savin- sur-Gartempe: cykl biblijny w nawie głównej (pocz. XII w.) i kompozycje w dwóch kondygnacjach narteksu (połowa XII w.). Spokojne ruchy tych postaci w swojej potężnej prostocie nabierają nadludzkiej pełni i wyrazu: gama kolorystyczna jest jasna i spokojna. Z tą samą grupą wiąże się cały szereg zabytków, np. malowidła iz kościoła S. Gilles w Montoire. Drugi sławny cykl spotykamy w krypcie w Tavant: narożniki arkad ozdobione są postaciami – atlantów czy or anto w – albo zgiełkliwymi scenami: ruchy są niepohamowane, barwy mocniejsze, faktura gwałtowna. Inny znów styl występuje w Vic (depart. Indre, koniec XII w.): efekt jest skromniejszy na skutek bardziej skomplikowanego podziału i surowszy w wyniku zastosowania gamy kolorystycznej o przewadze brązów: rysunek jest ostry, prawie manierystyczny, i nasuwa przypuszczenie, że oddziałały tu wpływy obce, prawdopodobnie katalońskie.

Grupę „kluniacką“ o ciemnych tłach reprezentują głównie freski w Berze-la-Ville (pocz. XII w.), które mogą nam dać pojęcie o zniszczonych malowidłach kościoła opackiego w Cluny. Technika jest tu mniej swobodna, w modelunku cieni bardziej bizantyńska, tła są błękitne lub czarne, malowidła pokryte błyszczącym werniksem. W podobnej technice, przeniesionej prawdopodobnie ze Wschodu, wykonane są dekoracje w kościele S. Julien w Brioude i w katedrze w Puy (druga połowa XII w.): wskazuje na to również ikonografia.

Spośród innych krajów Katalonia jest jeszcze najbogatsza, zarówno pod względem ilości zachowanych zabytków, jak jednolitości i odrębności stylu. Tradycje miejscpwe w połączeniu z wpływami wschodnimi tworzą tu sztukę o wielkiej sile stylizacji i nieco surowym pięknie. Najważniejsze zabytki to freski ‚(często późne) w kościołach w S. Quirse w Pedret (ok. r. 1100), w S. Climent i Sta Maria w Tahull (po r. 1120), w Mur, w Sta Maria w Esterri de Aneu (koniec XII w.) i ważna grupa antepediów malowanych ńa drzewie (katedra w Urgell, połowa XII w., itp.).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.