Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

Neoklasyzyzm w Anglii i Niemczech

W Anglii naśladowanie architektury rzymskiej trwa mniej więcej aż po r. 1820. John Soane (1752 -1837), twórca Banku Anglii, projektuje także wiele pałacyków i will, ale raczej w nawiązaniu do braci Adam lub w typie wczesnych dzieł Ledoux. Naśladownictwo architektury greckiej rozpocznie kościół Sw. Pankracego w Londynie (1819, architekt W. Innwood). Wszystkie elementy tego budynku zapożyczone są ze starożytnych budowli ateńskich (Erechteion, Wieża Wiatrów, pomniki Lizykratesa). Za tym dziełem pójdzie wiele innych, począwszy od portyku Hyde Parku D. Byrtona (1825) z kopią Fryzu Jeźdźców Partenonu, aż do dworca Euston Wilkinsa w Londynie, nawiązującego do świątyń w Agry- gencie. Rodzaj tych budowli klasycystycznych nadawał się dobrze na muzea (British Museum, 1823). Ale i poza Londynem trwa w Anglii żarliwy zapał budowania po helleńsku (budynki miejskie w Chester, Świątynia Zwycięstwa na Calton Hill w Edynburgu, S. Georges-Hall w Liver- poolu). Chociaż od r. 1840 moda gotycka podważy znaczenie klasycyzmu w architekturze, Anglicy pozostaną mu wierni aż do naszych czasów w oficjalnych budynkach kolonialnych.

W Niemczech klasycyzm przechodzi od swej fazy akademickiej do greckiej, nie zatrzymując się na etapie rzymskim. Ci sami architekci, jak w końcu XVIII w., wahają się między starożytnością a średniowieczem. W Berlinie trzy wielkie dzieła Schinkla (1781 – 1841) są inspirowane przez architekturę grecką: Neüe Wache (1818), Schauspielhaus (1819), Altes Museum (1824): ale buduje on równocześnie neogotycki kościół Frie- drich-Werder (1825 -1828). W Monachium, nieco później, za panowania Ludwika I (1825 -1848), trwa podobna epidemia budowlana. „Nie spocznę – oświadczył król – póki Monachium nie będzie we wszystkim podobne do Aten“. Spełnienie tego życzenia powierzył Klenzemu, który miał mniej szczęścia niż Schinkel. Z trudnością można uwierzyć stojąc przed brzydkimi Propylejami, że ich twórca mógł być uczniem Perciera. Walhalla koło Ratyzbony usiłuje naśladować Partenon. Zamiłowania króla Ludwika były wyraźnie określone, a brakło w nich miejsca na średniowiecze i gotyk. Do tego muzeum naśladownictw architektonicznych, jakim się stała jego stolica, wprowadził jeszcze nowożytne Ateny, Florencję: Feldhermhalle jest kopią Loggii dei Lanzi, a Königsbau – powtórzeniem Palazzo Pitti.

Z Bawarią łączy się ściśle ówczesna Grecja, gdzie w r. 1832 wstępuje na tron królewski Otton, syn Ludwika. Klenze wraz z innym architektem bawarskim, Schaubertem, opracowują plan dla nowej stolicy, pozbawiony zresztą całkowicie zdrowego rozsądku. Naturalnie, główne budynki są wzorowane – tak jak to się zresztą robi w Atenach i teraz – na budynkach starożytnej Grecji. Najmniej zła z tych kopii, która przynajmniej ma odpowiednie ramy urbanistyczne, to Akademia (1837, architekt Hansen).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.