Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

Okres rozkwitu szkoły parmeńskiej

Po nim jeden tylko malarz parmeński zasługuje na wymienienie: jest nim Parmegianino (Francesco Mazzola, zwany Parmegianino, 1503 – 1540). Jest to drugi ojciec manieryzmu. Deformując postać ludzką w upartej pogoni za elegancją i wytwornością tworzy postacie wysmukłe i bardzo wydłużone. Ideał jego przejmie w Fontainebleau Jean Goujon i inni malarze tej szkoły. Jedna z Madonn Parmegianina zyskała charakterystyczną nazwę Madonny o długiej szyi (Florencja, Palazzo Pitti).

Okres rozkwitu szkoły parmeńskiej jest krótkotrwały. W Wenecji, przeciwme, dawniej zdobyta sława trwa i umacnia się w wieku XVI. Cecha charakterystyczna, która odróżnia ją od pozostałych szkół italskich, pogłębia się coraz bardziej: jest nią kolor. W Wenecji wieku XVI zrodziło się malarstwo nowoczesne, przede wszystkim kolorystyczne. Od Tycjana wywodzi się zarówno sztuka Rubensa, jak i Delacroix.

Giorgione (Giorgio da Castelfranco, ok. 1478 – 1510) był poprzednikiem Tycjana. Jest niewielu artystów, o których wiemy tak mało. Jego życie, autentyczność jego dzieł – wszystko jest przedmiot3m dyskusji. Wiadomo jedynie, że przybył do Wenecji około r. 1495 i pracował tu 15 lat: umarł w czasie zarazy. Jeżeli jest on rzeczywiście autorem Burzy (Wenecja), Śpiącej Wenus (Drezno), Trzech filozofów (Wiedeń), to trzeba przyznać, że skierował sztukę wenecką na nową drogę. Oczyszcza studium ciała ludzkiego od wszelkich naleciałości mitologicznych. Umieszcza je w pejzażu, który staje się istotnym czynnikiem w obrazie. Wszelki linea- ryzm zanika, oko chwyta już tylko formy, po których przepływa ciepłe złotawe światło.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.