Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

Pierwsza sztuka romańska

Teorię „pierwszej sztuki romańskiej“ sformułował Puig i Cadafalch w serii wykładów i w dwóch pracach: Le Premier art roman (Paryż 1929): La geografia i els origens del primer art romanic (Barcelona 1932: tłum. franc, pt. Géographie et origines du premier art roman, Paryż 1935). Interesujące są tu zwłaszcza trzy zagadnienia: cechy charakterystyczne, zasięg terytorialny, rozwój.

– a) Charakterystyczne dla „pierwszej sztuki romańskiej“ są jej cechy konstrukcyjne i dekoracyjne. Budowle wznosi się z małych, grubo ciosanych kamieni, obtłu- kiwanych młotkiem: prawie wcale nie używa się narzędzi kamieniarskich tnących. W dekoracji zewnętrznej strony budynku stosowany jest system nazywany czasami lombardzkim: arkadowania tzw. lombardzkie (szereg 2, 3, 4, lub 5 łuków wspartych na lizenach), nisze. Posługiwanie się tymi elementami jest wynikiem użycia do budowy cegły, jedynego materiału budowlanego stosowanego w krajach, w których system ten pojawia się najwcześniej.

– b) „Pierwszą sztuka romańska“ rozwinęła się równocześnie w pewnej liczbie krajów Europy łacińskiej i germańskiej, które wymienimy idąc od południa ku północy. Są to: Italia południowa (nie środkowa), wybrzeże dalmatyńskie, Italia północna, francuskie pobrzeża Morza Śródziemnego, Katalonia, dolina Rodanu i Szwajcaria, dolina Saony (Burgundia, Jura), dolina Renu aż po Holandię. Brak ciągłości terytorialnej tych ziem dobrze zaznaczają mapy Puiga. Obszar ten zderza się w kilku miejscach z innymi terytoriami, wyraźnie ukształtowanymi pod względem artystycznym, a mianowicie na południowo-zachodzie z terenem sztuki arabskiej na zachodzie, we Francji, ze sztuką romańską Owernii i ze sztuką karo- lińską rejonu Orleanu i Ile-de-France. Granice tego obszaru nie pokrywają się z żadną ze współczesnych granic politycznych, a raczej z pewnymi podziałami cesarstwa Karola Wielkiego (państwo Lotariusza i część państwa Ludwika niemieckiego).

– c) Puig i Cadafalch odtwarza skomplikowany rozwój historyczny, którego etapy znaczy stopniowe rozszerzanie się elementów dekoracyjnych na zewnątrz budynków. W tym samym czasie pojawiają się nowe elementy konstrukcyjne – przechodzenie od pokrycia drewnianego do różnych form sklepienia romańskiego aż do sklepienia krzyżowo-żebrowego. Wyróżnia się w ten sposób cztery okresy następujące kolejno po okresie prymitywnym – okresip bazylik krytych stropem i nie posiadających żadnej dekoracji ścian zewnętrznych. Ponadto Puig i Cadafalch kładzie nacisk na fakt utrzymywania się form tradycyjnych: „pierwsza sztuka romańska“ jest sztuką ludową, która chętnie zachowuje dawne formy, i niektóre budynki są jeszcze na etapie prymitywnym, podczas gdy inne w tym samym czasie reprezentują ostatnie ogniwo rozwojowe. Cztery okresy przedstawiają się następująco:

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.