Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

TINTORETTO – OSTATNI MALARZE WENECCY XVI W. CZ. II

Co było własnym wkładem Tintoretta? Odczucie życiowej prawdy, które wprowadza do tematów religijnych, a które zapowiada Caravaggia: sztuka przedstawiania tłumu bez wyodrębniania jednostek, które go tworzą: a zwłaszcza technika. Jako malarz dekoracyjny, wprowadza olej na miejsce fresku, malując na wielkich płótnach, a me bezpośrednio na ścianie jak florentyńczycy. Jest kolorystą jak wszyscy wenecjanie, ale kolor to dla niego również światło: jest bardzo wrażliwy na piękno cieni. Mawiał, że istnieje tylko białe i czarne, a jego harmonie kolorystyczne pozostają często w granicach ciemnych barw. Opowiadają, że miał woskowe modele w pudle z otworem, oświetlone zewnątrz światłem świecy. Rzeczywiście w wielu jego obrazach wyraźne kontury plam świetlnych stwarzają gwałtowne kontrasty (Chrystus przed Piłatem w Seuola di San Roc- co). Pod tym względem sztuka jego prowadzi nas bezpośrednio do Caravaggia i zarówno pod względem formy, jak i treści zawiera wiele elementów baroku.

Veronese (Paolo Caliari, 1528 – 1588), którego sława dorównywała sławie Tycjana, jest przede wszystkim ilustratorem świetnych uroczystości weneckich z ok. r. 1560. Pod pozorem tematów zaczerpniętych z Pisma świętego, najczęściej uczt, przedstawia na tle wielkich układów architektonicznych urodę kobiet, radosne zgromadzenia mężczyzn, połysk jedwabi: Uczta w Kanie Galilejskiej (Luwr) jest doskonałym przykładem tego malarstwa. W Pałacu Dożów wysławia on Wenecję (Tryumf Wenecji): jest to sztuka pozbawiona wzruszenia i głębszej myśli, która jednak przykuwa widza żywością i werwą dekoracji, zachwyca harmonią kolorów, którym pod względem lekkości nie ma równych w szkole weneckiej.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.