Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

UCIECZKA W SFERĘ UCZUCIA CZ. II

Wiele z Rousseau jest także u Elisabeth Vigee-Lebrun (1755 -1842). Po portrecie kostiumowym Nattiera i portrecie psychologicznym La Toura, mamy z kolei portret sentymentalny, poświęcony kobiecie i dziecku. Prawdę mówiąc, o kobiecie nie zapomniano nigdy i sztuka francuska nie musiała także czekać na przykład Wielkiego Genewczyka, by zainteresować się dzieckiem. Ludwik XIV zaludnia dziećmi Wersal, a Boucher swoje obrazy: Fredou, Drouais pozostawili nam wzruszające portrety dziecięce. Vigée-Lebrun podkreśla więzy uczuciowe, które łączą matkę z dzieckiem: to dla niej jest najważniejsze (Maria Antonina z dziećmi, Wersal: Autoportret z córką, Luwr). Zresztą zapewne dlatego, że w tym okresie tak wiele znaczyły sprawy serca, pod koniec wieku XVIII mamy tyle malarek: we Francji Labille-Guiard (1749 – 1803), Duthe-Périn: w Szwajcarii Angelikę Kauffmann (1741 – 1807).

Fragonard (1732 -1806) jest malarzem odmiennego typu, ale jego inspiracja twórcza idzie pokrewnymi drogami. Rozwija on wszelkie wątki romantycznego liryzmu i gdyby za rządów Ludwika XVI żyli poeci równie świetni, Francja miałaby o pięćdziesiąt lat wcześniej Wiktora Hugo, I.amartine’a i Musseta. W malarstwie Fragonarda wiele jest łatwizny i spryciarstwa, dzięki którym, być może, spędzał przyjemnie czas, a jednocześnie miał zapewniony chleb. Ale w dziełach tego malarza są dwie lub trzy cechy, które dla historii uczuciowości w sztuce są nadzwyczaj interesujące. Zazwyczaj preromantyzm wywodzi się tylko od Rousseau. O ileż bogatsze, subtelniejsze, pełniejsze odcieni jest malarstwo Fragonarda. Miłość nie jest dla niego jedynie gestem: jest pragnieniem, westchnieniem, żalem i marzeniem. Taki jest sens wspaniałego poematu w pięciu pieśniach, które nazywane są po dziś dzień Fragonardarni z Grasse, chociaż znajdują się w Stanach Zjednoczonych: Rendez-vous, iJa tropie, Wspomnienia, Kochanek uwieńczony, Porzucenie. Zagadka miłości (Londyn, Wallace Coli.) to rozmyślanie nad utraconą miłością, a temat ten podejmie malarz w obrazach Jezioro i Smutek Olimpii. Ani Musset, ani Hugo, ani Lamartine nie potrafili pokazać miłości takiej, jaką daje Fragonard w Fontannie miłości (Londyn, Wallace Coli.), uczucia, które jest źródłem życia, z którego pije cała ludzkość, namiętności żywiołowej, której nic nie zatrzyma. Nie owi poeci francuscy przychodzą wtedy na myśl, ale Lukrecjusz. Treść swą podaje malarz vv rozmaitych technikach (lawowanie sepią, kredką, gwasz, olej) z największą swobodą: ta nieporównana sztuka o charakterze improwizacji doprowadza nas do progu malarstwa nowoczesnego z jego dywizjonizmem, kolorowymi cieniami i wzajemnym oddziaływaniem sylwetek i tła.

W Anglii należy porównać z klasycznymi jeszcze portretami Reynoldsa portrety jego młodszego rywala, Gainsborougha (1727 – 1788). Był on malarzem eleganckiego towarzystwa, ‘które co roku zjeżdżało na wakacje do Bath: karierę swą zakończył w Londynie. Romantyczny sentymentalizm wieje już z wielkich krajobrazów parkowych, w których umieszcza swe modele (Mistress Robinson, Londyn 1781: Wallace Coli.: Przechadzka poranna, zbiory Rothschilda): artysta stara się przy tym odkryć nam przede wszystkim ich serce, a nie umysł. Śmiałość w kładzeniu plam barwnych, drobnych, bardzo zróżnicowanych, impasty jego budziły zgorszenie: dla nas technika, którą namalował Niebieskiego chłopca (zbiory książęce w Westminster) nie ma równych. G Romney (1?34 — 18TF2), który poświęcił wszystko miłości do lady Hamilton, był romantykiem nie tylko w życiu: zamyślona Lady Beauchamp Proctor (zbiory Raphael) jest siostrą Józefiny Prud’hona z Malmaison.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.