Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Warszawie? Najlepsze tłumaczenia!

Zagadnienie renesansu bizantyjskiego

Proponowano różne interpretacje czy wyjaśnienia zagadnienia renesansu bizantyńskiego w wieku XIV: G. Millet w Recherches sur l’iconographie de l’Evangile wyjaśnia cały rozwój figuralnego malarstwa bizantyńskiego na tle walki wpływów hellenistycznych i wschodnich, widzi w tym okresie nawrót do tradycji hellenistycznych: w Mistra przeważają wpływy Antiochii, wpływy Aleksandrii w Kahrie Dżami. Renesans ten zostanie zahamowany przez wzrastający wpływ zakonników, wrogów humanizmu.

Według Th. Schmidta, Qu’est-ce que l’art byzantin? (Vistnik Evropui, paźdz. 1912) i La Renaissance de la peinture byzantine (XVI Congr. Orientaliste, RA, 1912) rzekomy „renesans“ XIV w. jest w istocie okresem upadku spowodowanego przemieszaniem się dwóch tradycji: hellenistycznej i wschodniej. Ważna recenzja Bréhiera, w której rozważa się poglądy autora (JS, 1914). Z drugiej strony Brćhier w swej recenzji z pracy Milleta (RA, 1918) położył nacisk na prawdopodobny wpływ teatru, bardzo rozwiniętej gałęzi sztuki w Bizancjum (por. La Piana, Rappresentazioni sacre nella letteratura bizantina, Grottaferrata 1913). Wiele miniatur stanowi odtworzenie scen teatralnych. Koncepcję tę podjął V. Cottas, L’Influence du drame Christos Paschon sur l’art chrétien d’Orient, 1931: jest to zastosowanie do sztuki Wschodu teorii odnowienia sztuki dzięki misteriom, sformułowanej w odniesieniu do Zachodu przez E. M â 1 e’a, L’Art religieux de la fin du Moyen-âge. Por także V. Cottas, Le Théâtre a Byzance, 1931.

Inni uczeni przyjęli, że mógł tu oddziałać wpływ sztuki zachodniej, a zwłaszcza włoskiej sztuki Quattrocenta (Millet, Recherches…, s. 652, 685, 686: Aiina- u o B, Bu3anmuücKan oKueonun XIV eena, Petersburg 1917): biorą oni jednak skutek za przyczynę.

D i e h 1 (MAB, II, 739), który referuje całokształt dyskusji, odrzuca wszystkie te hipotezy i raz jeszcze podkreśla zasadniczą rolę samego Konstantynopola, który w XIV i XV wieku jest, bardziej niż kiedykolwiek, ośrodkiem wysokiej kultury umysłowej: w przededniu katastrofy ożywia się patriotyzm helleński: odrodzenie klasycznego hellenizmu w połączeniu z wielkim wzrostem mistycyzmu daje w wyniku nową sztukę, zarazem tradycyjną i patetyczną.

Malarstwo bizantyńskie objęło Kretę i wyspy jonskie. Ten schyłkowy rozwój, a zwłaszcza przejście do malarstwa barokowego omawia w interesującej dysertacji A. P r o k o p i u, La Peinture religieuse dans les Iles Ioniennes pendant le XVIII s., 1939. Książka zawiera ustępy o malarstwie kreteńskim XVI w. ważne dla zrozumienia sztuki El Greca.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.